Grap van het moment: Een klein meisje praat met haar moeder
Stel je een alledaags gezinsleven voor: een klein meisje zit aan tafel, haar moeder ruimt de boodschappen op en haar vader komt later thuis van zijn werk. Alles lijkt rustig, tot het meisje plots iets zegt waardoor haar moeder onmiddellijk stopt met wat ze aan het doen is.
Een onschuldig klein meisje kijkt haar moeder aan en zegt met een ondeugende glimlach:
“Mama, terwijl jij weg was, is er een vreemde vrouw in huis geweest.”
De moeder verstijft meteen.
“Een vreemde vrouw?” vraagt ze langzaam.
Het meisje knikt ernstig, ook ze een groot geheim vertelt.
“Ja. Ze kwam papa helpen.”
De moeder zet de boodschappentas langzaam neer en probeert rustig te blijven.
“Waarmee dan?”
“Met documenten,” zegt het meisje. “Papa zei dat hij iets belangrijks kwijt was.”
De moeder ademt diep in. Ze besluit niets te zeggen tot haar man thuiskomt.
Een paar uur later komt papa thuis van zijn werk. Hij zet zijn activiteiten neer, trekt zijn jas aan en merkt meteen dat de sfeer in huis vreemd is.
Zijn vrouw kijkt hem strak aan.
“Onze dochter heeft mij iets verteld,” zegt ze.
Papa vooraan.
Lees verder op de volgende pagina
“Oh? Wat dan?”
Voordat mama verder kan praten, springt het kleine meisje enthousiast op van haar stoel.
“Ik heb verteld over de vrouw die vandaag kwam!”
Papa wordt meteen stil.
“Welke vrouw?” vraagt hij voorzichtig.
‘Die mevrouw met de nette jas,’ zegt het meisje. “Ze kwamen helpen bij het zoeken naar de papieren.”
Mama bekijkt nu nog strenger.
“En waar hebben jullie gezocht?”
Het meisje denkt zelfs na en antwoordt ontwerp:
“In de werkkamer! Wil papa zei dat daar alle belangrijke documenten lagen.”
Papa slaakt zichtbaar een zucht van opluchting.
“Dat was mevrouw De Vries van de administratie,” zegt hij snel. “Ze kwam langs om een contract te brengen dat ik vergeten was te ondertekenen.”
Mama kijkt hem nog steeds aan.
“Waarom zei je dat niet eerder?”
Papa opent zijn mond, maar het kleine meisje onderbreekt hem opnieuw.
“O ja!” roept ze. “En daarna gaf papa haar iets heel groots!”
Mama’s ogen worden groot.
Papa draait zich langzaam naar zijn dochter.
“Wat bedoel je precies?”
Het meisje lachte het meest.
“Een stapel oude papieren! Hij zei dat hij blij was dat hij eindelijk van die rommel af was.”
Er valt een korte stil.
Daarna begint mama te lachen.
Papa zucht opgelucht en zegt:
“Volgende keer vertel ik meteen wie er langskomt.”
Het meisje kijkt van haar vader naar haar moeder.
“Waarom kijken jullie zo raar? Ik vertelde toch gewoon wat er gebeurde?”
En precies daarom besloten mama en papa vanaf die dag één ding:
Als een soort een verhaal vertelt, moet je altijd wachten tot het hele verhaal af is.
