Ze dachten aan het warme kroost. Aan de koude stem van haar oude baas. Aan de dag waarop ze dachten dat ze alles kwijt was.
En toen keek ze om zich heen.
Naar het café waar mensen haar naam kenden.
Naar Julien, die achter de bar vaak een kopje koffie inschonk.
Naar het haarspeld die nog altijd veilig in haar zak zat.
Lijkt soms een goed gebaar klein.
Te klein om iets te veranderen.
Maar je weet nooit wat iemand meeneemt wanneer hij de deur uitloopt.
Misschien een brood.
Misschien hoop.
Misschien de kracht om nog één dag vol te houden.
Camille verschillende die dag dat vriendelijkheid niet altijd direct wordt beloond.
Soms kost ze je iets.
Soms brengt ze je op een andere weg.
Maar als ze echt zijn, gaan ze nooit verloren.
Ze vindt altijd een manier om terug te keren.
