Grap van het moment: Een klein meisje praat met haar moeder
Stel je een alledaags gezinsleven voor: een klein meisje zit aan tafel, haar moeder ruimt de boodschappen op en haar vader komt later thuis van zijn werk. Alles lijkt rustig, tot het meisje plots iets zegt waardoor haar moeder meteen stopt met wat ze aan het doen is.
Een onschuldig klein meisje kijkt haar moeder aan en zegt met een ondeugende glimlach:
“Mama, terwijl jij weg was, is er een vreemde vrouw in huis geweest.”
De moeder verstijft meteen.
“Een vreemde vrouw?” vraagt ze langzaam.
Het meisje knikt ernstig, alsof ze een groot geheim vertelt.
“Ja. Ze kwam papa helpen.”
De moeder zet de boodschappentas langzaam neer en probeert rustig te blijven.
“Waarmee dan?”
“Met documenten,” zegt het meisje. “Papa zei dat hij iets belangrijks kwijt was.”
De moeder ademt diep in. Ze besluit niets te zeggen tot haar man thuiskomt.
Een paar uur later komt papa thuis van zijn werk. Hij zet zijn aktentas neer, trekt zijn jas uit en merkt meteen dat de sfeer in huis vreemd is.
Zijn vrouw kijkt hem strak aan.
“Onze dochter heeft me iets verteld,” zegt ze.
Papa fronst.
“Oh? Wat dan?”
Voordat mama verder kan praten, springt het kleine meisje enthousiast op van haar stoel.
“Ik heb verteld over de vrouw die vandaag kwam!”
Papa wordt meteen stil.
“Welke vrouw?” vraagt hij voorzichtig.
“Die mevrouw met de nette jas,” zegt het meisje. “Ze kwam helpen zoeken naar de papieren.”
Mama kijkt nu nog strenger.
“En waar hebben jullie gezocht?”
Het meisje denkt even na en antwoordt trots:
“In de werkkamer! Want papa zei dat daar alle belangrijke documenten lagen.”
Papa slaakt zichtbaar een zucht van opluchting.
“Dat was mevrouw De Vries van de administratie,” zegt hij snel. “Ze kwam langs om een contract te brengen dat ik vergeten was te ondertekenen.”
Mama kijkt hem nog steeds wantrouwend aan.
“Waarom zei je dat niet eerder?”
Papa opent zijn mond, maar het kleine meisje onderbreekt hem alweer.
“O ja!” roept ze. “En daarna gaf papa haar iets heel groots!”
Mama’s ogen worden groot.
Papa draait zich langzaam naar zijn dochter.
“Wat bedoel je precies?”
Het meisje glimlacht breed.
“Een stapel oude papieren! Hij zei dat hij blij was dat hij eindelijk van die rommel af was.”
Er valt een korte stilte.
Daarna begint mama te lachen.
Papa zucht opgelucht en zegt:
“Volgende keer vertel ik meteen wie er langskomt.”
Het meisje kijkt verbaasd van haar vader naar haar moeder.
“Waarom kijken jullie zo raar? Ik vertelde toch gewoon wat er gebeurd was?”
En precies daarom besloten mama en papa vanaf die dag één ding:
Als een kind een verhaal vertelt, moet je altijd wachten tot het hele verhaal af is.
EINDE.
