De babyshower werd gehouden op het landgoed van de familie Mercer, omdat Camille nooit enige discretie had getoond nadat ze andermans geld had ontdekt. Witte rozen sierden het gangpad. Blauwe ballonnen zweefden op de marmeren trappen. Een violist speelde bij de fontein en zong zachtjes een melodie die verdacht veel op een begrafenislied leek.
Ik arriveerde gekleed in zwart.
Camille zag me eerder dan wie dan ook.
Haar glimlach werd breder als een mes.
‘Naomi,’ zong hij, terwijl hij met een hand op zijn buik de kamer doorliep. ‘Je bent er.’
Ik had beloofd dat ik zou komen.
Daniel stond achter me, in een licht linnen pak, zijn hand streelde haar buik. Hij keek trots toe, met de bescheiden aandacht van een man die zich herinnerde dat ik zijn contracten had gelezen.
Camille lachte te hard. ‘Ik hoop dat dit niet te moeilijk voor je is.’ Het leven biedt iedereen andere geschenken. Om ons heen deden de gasten alsof ze niets hoorden. Daniel kuste Camilles stormachtige gezicht telkens als er een camera verscheen. Camille vertelde de gasten dat hun baby ‘een Mercer-wonder’ was. Alistair was altijd aardiger geweest dan Daniel, wat niet betekende dat hij onschuldig was.
“Dat is één keer gebeurd.”
‘Je bent dus een zeer effectieve broer.’ Wankelend wurmde hij zich los.
‘Hij vertelde me dat Daniel het wist,’ zei Alistair. ‘Hij zei dat ze een trouwring hadden. Hij zei dat ze niet konden trouwen… hij zei dat ze hulp nodig hadden.’
‘En je geloofde haar?’ Ik had bijna medelijden met hem.
Bijna.
‘Wist Daniel het?’ Alistair wierp een blik op de balzaal, waar Daniel als een prins werd onthaald.
“Nee.”
Het was er wel. Geen wonder. Geen organisatie. Gewoon weer een geval van verraad, ingegeven door ijdelheid.
Ik opende mijn portemonnee en gaf hem een opgevouwen document.
Ze keek hem aandachtig aan. Haar gezicht werd bleek.
“Wat is dit?”
“Een waarschuwing. Je vader gebruikte bedrijfsgeld om Daniels levensstijl te financieren en verborg dit onder de noemer ‘consultancykosten’. Daniel heeft valse verklaringen ondertekend tijdens onze scheiding. Camille heeft geholpen om de activa via haar privé-account te verplaatsen.”
“Ik wist het.”
“Nu weet je het.”
Hij keek me aan.
Ik kwam dichterbij. “Je hebt twee opties. Blijven liegen en met hen ten onder gaan, of de waarheid vertellen wanneer het toneelstuk dat vereist.”
“Het zal me kapotmaken.”
“Nee, ik zeg het je. Het is al eerder gebeurd. Ik geef je alleen de microfoon.” Vanuit de balzaal klonk Camilles stem.
“Het is tijd voor cadeautjes!” Alistair zag eruit alsof hij moest overgeven.
Ik raakte zijn mouw aan.
‘De verkeerde persoon,’ zei ik zachtjes.
“Wat?”
“Hij dacht dat hij geld had gestolen van een kwetsbare vrouw.” Toen begon ik weer te applaudisseren. LEES HET HELE VERHAAL
