Deel 2: Het laatste wat ik me herinner is dat Ryan, mijn man, aan de keukentafel zat en me wat papieren gaf.
“Teken ze gewoon, Em. Het is om onze bezittingen te beschermen.”
Ik weigerde.
Diezelfde nacht begaf mijn zenuw het.
De deur ging weer open.
Ethan liet meteen mijn hand los.
“Jij weer?” snauwde Ryan. “Ik zei toch dat hij je niet kan horen.”
“Ik wilde haar gewoon even zien.”
“Ga maar bij je tante Claire zitten.”
Claire.
Mijn zus.
Degene die mijn haar vlocht toen we klein waren. Degene die in het ziekenhuis huilde en zei dat ze haar leven voor me zou geven.
Haar hakken galmden door de kamer.
‘Laat hem maar gedag zeggen,’ zei ze. ‘De notaris komt zo. 
‘
