Het verbrijzelde scherm van mijn telefoon verlichtte de donkere schuur met een enkel, angstaanjagend kort sms-bericht: “Locatie verkregen. Verwachte aankomsttijd: 5 minuten. Niet bewegen.”
Meteen daarna, terug in Arthurs studeerkamer, flikkerden, sisten en doofden de enorme kristallen kroonluchters. Het hele uitgestrekte landgoed werd in absolute, pikzwarte duisternis gehuld. De beveiligingscamera’s vielen uit.
“Wat is er in godsnaam aan de hand?” snauwde Arthur, terwijl hij in zijn bureaulade naar zijn revolver zocht.
Maar voordat hij zelfs maar kon opstaan, schudde een vreemde, angstaanjagende trilling de vloer. Het was niet het gehuil van politiesirenes. Het was het zware, ritmische gedreun van militaire rotors die tegen de ruiten rammelden.
En toen… BOEM!
De versterkte eikenhouten voordeur werd volledig van zijn titanium scharnieren geblazen. Een schokgolf en een wolk van verpulverd hout rolden door de gang. Arthur liet zijn whiskyglas vallen, zijn hart bonkte plotseling in pure, onvervalste paniek. Door de rook klonk het zware, synchrone geluid van gevechtslaarzen die snel op hem afkwamen.
Een verblindend tactisch stroboscooplicht doorboorde de duisternis en drukte de arrogante rechter tegen de muur als een doodsbang insect dat op het punt staat verpletterd te worden… LEES HET VOLLEDIGE VERHAAL >>
