Janine noemde het daarom een gevalletje Oost-Indisch doof zijn. Daarmee bedoelde ze dat iemand doet alsof hij iets niet hoort. Niet omdat hij het echt mist, maar omdat hij er niet op wil reageren. Volgens haar paste dat precies bij dit moment.
Troostende woorden voor Nederland
Toch vond Janine het jammer dat Willem-Alexander niets zei. Volgens haar had de koning best een paar woorden kunnen uitspreken. Zeker omdat hij niet zomaar een toeschouwer is. Hij is het staatshoofd en spreekt soms namens een groot deel van Nederland.
Na een sportieve teleurstelling kan een korte reactie veel doen. Denk aan woorden als: jammer, maar we blijven achter ze staan. Zo’n opmerking is niet politiek en ook niet riskant. Het geeft vooral erkenning aan wat veel mensen voelen.
Guido was het ermee eens dat de koning duidelijk niet vrolijk oogde. Volgens hem had Janine goed gezien dat Willem-Alexander chagrijnig overkwam. Dyantha Brooks merkte vervolgens op dat misschien heel Nederland wel een beetje chagrijnig was. Na een tegenvallende wedstrijd is dat geen gekke gedachte.
Janine sloot af met de opmerking dat de koning eigenlijk wat troostende woorden voor de natie had moeten spreken. Daarmee maakte ze duidelijk dat het niet om een groot statement hoefde te gaan. Een klein zinnetje was al genoeg geweest.
Officieel moment krijgt showbizzrandje
Eigenlijk draaide de ochtend om het afscheid van Thom de Graaf. Toch werd de stemming van de koning uiteindelijk een opvallend onderwerp. Dat gebeurt vaker bij koninklijke optredens. Eén blik, één stilte of één korte reactie kan al genoeg zijn voor discussie.
Voor Willem-Alexander is dat soms lastig. Hij moet op officiële momenten serieus en waardig blijven. Tegelijkertijd willen media graag een menselijke kant zien. Zeker als het over voetbal gaat, een onderwerp dat veel Nederlanders raakt.
Lees verder…
De koning beweegt dus steeds tussen afstand en herkenbaarheid. Zegt hij te veel, dan wordt elke uitspraak uitvergroot. Zegt hij niets, dan wordt ook dat besproken. In dit geval koos hij duidelijk voor stilte. Maar die stilte werd juist weer nieuws.
Of hij echt boos was, blijft natuurlijk de vraag. Misschien was hij moe, misschien had hij haast of misschien vond hij de plek niet geschikt. Toch zagen de aanwezige verslaggevers vooral een koning die er weinig zin in had. En dat beeld bleef hangen.
Voor de camera’s stond er dus een koninklijk gezin bij een officieel afscheid. Maar naast de plechtigheid ging het vooral over een gemiste reactie op Oranje. Een korte sportvraag werd ineens een klein royaltymoment. En volgens de showkenners had de koning daar best iets meer mee mogen doen.
