“Harold verliet gisterenmiddag de instelling,” zei Carol. “Hij stak de parkeerplaats over, liep ongeveer anderhalve kilometer en bereikte de hoofdweg.”
Het bloed stolde in mijn aderen. “Heeft hij zich bezeerd?”
“Gelukkig niet. Een automobilist zag hem stilstaan vlakbij een drukke weg en belde de politie.”
Ik keek naar mijn grootmoeder. “Heb jij hem geholpen om weg te gaan?”
Hij tuitte zijn lippen. “Ik had niet gedacht dat hij zo ver zou gaan.”
Carols stem bleef vastberaden. “Dit is niet de eerste aflevering.”
“Wat bedoel je?”
“Drie weken geleden leidde Elsie een verpleegster af, waardoor Harold met een groep bezoekers via de zij-ingang kon ontsnappen. We vonden hem vlak bij de tuinpoort.”
‘Hij wilde gewoon even een frisse neus halen,’ fluisterde oma.
‘En vorige week,’ vervolgde Carol, ‘bedekte ze haar deuralarm met een handdoek, zodat het personeel het niet zou horen opengaan.’
Er begon iets in mijn woede van vorm te veranderen.
“Grootmoeder?”
Zijn kin trilde. “Hij haatte dat geluid.”
Carol gebaarde naar de gang. “We moeten je iets laten zien.”
Ik wilde oma niet alleen laten. Ze knikte alleen maar. “Ga maar,” zei ze zachtjes. “Je moet het weten.”
Carol leidde me naar een klein kantoor vlakbij de receptie en startte een video.
“Beveiligingsbeelden van gisteren, 14:14 uur”
Harold verscheen op het scherm, staand bij een gesloten uitgang, in pantoffels en een vest, met een verloren blik. Toen kwam zijn grootmoeder in beeld.
Ze keek beide kanten op. Ze was niet in de war. Ze was niet verdwaald.
Hij liep naar de verpleegpost, stelde de assistent een vraag en wees de gang in. De assistent liep even weg om te kijken.
Oma keerde snel terug naar Harold. Ze scheurde de bezoekerspas van haar trui en hield hem voor de uitgangslezer.
De deur ging open.
Ze hield de deur open en gebaarde hem door te lopen.
Mijn mond werd droog. “Hij wist precies wat hij deed.”
‘Ja,’ zei Carol.
Op het scherm zag oma hoe Harold de parkeerplaats op liep.
Vervolgens draaide hij zich om en ging terug het huis in.
