Het is dus belangrijk dat je niet machteloos toekijkt, maar tools leert om met dat gedrag om te gaan. Het verhaal van die moeder is een mooi voorbeeld. Nadat haar dochter was gestart op school, volgden de uitbarstingen elkaar op. Ze klopte aan bij de schoolpsycholoog en kreeg een tip waar ze veel aan had.
Het advies: stel je kind één simpele, verhelderende vraag die helpt kalmeren én nadenken over wat er gebeurt: “Is dit een groot, middelgroot of klein probleem?” De bedoeling is dat je kind de ernst inschat en zo meer grip krijgt op het gevoel.
Zelfs jonge kinderen kunnen vaak prima aangeven hoe groot iets voor hen voelt. Wat je kind ook zegt, neem het antwoord serieus. Leg vervolgens uit dat echt grote problemen niet meteen op te lossen zijn, middelgrote dingen om rustig nadenken en plannen vragen, en kleine problemen meestal snel en eenvoudig aan te pakken zijn. Door zo te leren wegen en denken, ontwikkelen kinderen het vermogen om hun probleem te analyseren en zelf met oplossingen te komen.
Volgens de moeder werkte het meteen. Toen haar dochter in tranen uitbarstte omdat haar lievelingsbroek nog aan het drogen was, vroeg ze: “Alice, is dit een groot, middelgroot of klein probleem?” Het meisje zei dat het een klein ding was en geen reden voor een driftbui. Haar moeder moedigde haar aan een oplossing te bedenken. Zonder aarzelen besloot ze een andere broek aan te trekken terwijl ze wachtte tot de favoriete broek droog was.
Heb je te maken met driftbuien, of ken je ouders die hiermee worstelen? Probeer deze vraag eens. Vaak haalt hij de spanning eruit en helpt hij samen tot een werkbare oplossing te komen.
