Ik had nooit gedacht dat ik het type vrouw zou worden dat de telefoon van haar man controleert of elke beweging van hem in de gaten houdt.
We waren twaalf jaar getrouwd en ik heb altijd geloofd dat ons huwelijk gebaseerd was op absoluut en onwankelbaar vertrouwen.
Maar drie weken geleden veranderde er iets in ons huis, en de stilte begon aan te voelen als een zware, verstikkende last.
Het begon met de vloerplanken: het zachte, ritmische gekraak van de gang buiten onze slaapkamerdeur, lang nadat de klok middernacht had geslagen.
Mark slaapt normaal gesproken als een blok, maar de laatste tijd heb ik in het donker wel eens naar zijn kant van het bed gegrepen en die was koud en leeg.
Ik lag daar, mijn hart bonzend in mijn borst, me afvragend of hij een affaire had, of dat ons huwelijk stilletjes aan het afbrokkelen was terwijl ik sliep.
