Mijn schoonmoeder verstopte mijn trouwjurk en liet een pak voor me achter.

Mijn schoonmoeder had mijn trouwjurk verstopt en me een clownspak en een briefje achtergelaten met de tekst: “Ken je plaats.” Voor tweehonderd gasten, allemaal vooraanstaande figuren uit het land, trok ik het pak aan, pakte de hand van mijn vader en betrad de zaal zonder een traan te laten, klaar om het vreselijke geheim te onthullen dat hun familie zou verwoesten
en hen voor de rest van hun leven in armoede zou achterlaten! Het eerste wat ik zag op de ochtend van mijn bruiloft was een rode sponsneus op de plek waar mijn witte sluier had moeten zitten; daaronder een gestreept clownspak en een briefje geschreven in het scherpe, weerzinwekkende handschrift van mijn schoonmoeder: “Ken je plaats!” Een paar seconden lang voelde de bruidssuite in het luxe hotel verstikkend aan, alleen het getik van de regen op het glas was hoorbaar. Mijn vriendinnen achter me verstijfden, hun gelach veranderde in afschuw en verbazing, en mijn vader, die in zijn elegante pak bij de deur stond, wierp een blik op de lege paspop waaraan mijn witte, met diamanten bezette jurk een uur eerder had gehangen. Mijn vader kwam dichterbij en zei zachtjes, bezorgd: “Farida, mijn dochter… je hoeft jezelf dit niet aan te doen. Laten we gaan.” Beneden in de hal wachtten tweehonderd gasten – zakenlieden en prominenten – onder de grote kristallen kroonluchter. Mijn verloofde, Baher El-Hawary, stond daar ook te wachten, de keurige man uit een familie die vriendelijkheid beschouwt als bedelen en armoede als een besmettelijke ziekte! Zijn moeder, Shahinaz Hanem, heeft me nooit vergeven dat ik een gewoon meisje was, niet van hun niveau. Ze slingerde die opmerking me bij elk verlovingsfeest, bij liefdadigheidsevenementen, zelfs tijdens het uitzoeken van de taart, in het gezicht. Op een keer, in de gang, zei ze tegen Baher – zonder te weten dat ik het had gehoord – “Ze zal haar plaats kennen en manieren leren… zulke mensen leren het snel,